Zoals de titel het zegt…

Ik ben vanmorgen opgestaan met als enigste doel:

Waarom vragen sommigen zich af, ge komt toch pas de negende april terug…
Jaja, maar het contract van mijn kot loopt af op 31 maart. Daar komt dan nog eens bij dat ik morgen (30 maart) als naar Lapland vertrek. Dus moet ik er vandaag voor zorgen dat ik alles ingepakt hebt en mijn kot heel proper achterlaat!

Gisteren stond er nog een ‘feestje’ op het programma. Ik heb dat eigenlijk een beetje verdrongen. Langs de ene kant probeer ik onbewust niet bezig te zijn met het einde, langs de andere kant gebeurt dat automatisch toch.
Weet je, ik wil hier echt heel graag blijven, maar sinds het naar zijn einde komt, is mijn kopje zich bij die gedachte aan ‘t neerleggen. Gewoon omdat het einde op komst is, begin ik wel zin te krijgen om terug naar huis te gaan, naar de leuke dingen die mij daar wachten. Een vriend’ineke die ik vandaag precies 50 dagen niet meer gezien heb. Familie, vrienden. En eigenlijk ook wel de stage in mei waar ik veel zin in heb, alhoewel die waarschijnlijk ontzettend zwaar kan zijn.

Het is een vreemd en dubbel gevoel.

Maar dus dat feestje, ik heb een beetje verdrongen dat dit een afscheidsfeestje moest zijn. We waren met zo’n 20-tal, waarvan er een paar de komende twee weken al vertrekken. Ik, zoals gewoonlijk in dit onderwijselijk gezelschap, was de enigste jongen. De meeste hadden zich voorbereid met boekjes te kopen, om enkele lieve woorden in achter te laten als souvenir aan deze geweldige ervaring. Sommige hadden een vlag, dat iedereen dan moest signeren. Ik had er gewoon niet aangedacht, ik denk dat ik er ook niet aan heb willen denken. Zelfs op het ogenblik zelf. Ik zou best ook graag een boekje hebben waar de mensen iets inschrijven, maar de andere kant ook weer niet. Het gevoel is echt moeilijk te beschrijven. Misschien hou ik gewoon niet zo van afscheid nemen.

Jammer genoeg werd het zo een redelijk depressieve bedoeling. Ten eerste waren de mensen die het opgezet hadden, zelf heel snel vertrokken. Anderen waren te moe, of ziek en vertrokken ook heel snel. Wat dus een leuk gezellig afscheid voor de meeste, werd uiteindelijk een onderonsje om wat boekjes in te vullen en adressen bij elkaar te brengen. Het had best anders mogen zijn. Voor mijn eigen afscheid heb ik nog niks gepland en ik denk dat dat uiteindelijk ook niet zal gebeuren. Als ik terug kom van Lapland gaan we met een hoop nog een keer of twee op café, en dat zal het dan ook zijn denk ik.

Morgen neem ik ook al afscheid. Van mijn kot. Alles posters zijn van de muur, behalve die van mij en Ineke. Die hing er het eerst, en zal er tot morgen, tot het laatste moment blijven hangen. Alles is ingepakt en klaar om naar boven verhuisd te worden, want als ik terug kom van Lapland mag ik hier eigenlijk niet meer blijven. De kans is ook te groot dat ze nog eens op inspectie komen wanneer ik hier nog wat rondhang, en dat kan ik dus best vermijden.

Het getokkel op mijn toetsenbord weerklinkt door mijn kamer omdat het hier zo leeg aan het worden is. En het is en blijft echt een vreemd gevoel. Ofwel voelt het ni zo aan, ofwel besef ik het gewoon niet, ofwel wil ik het niet beseffen, ofwel heb ik er mij gewoon al volledig bij neergelegd. Het einde lijkt gewoon nog niet in zicht.

Morgenavond vertrek ik nog voor een paar dagen naar Lapland. Echt vakantie dus. Ik ga me echt rotamuseren en puur genieten! Fysiek ben ik zo goed als terug de oude. Gisteren deed mijn keel plotseling weer meer pijn dan de dag ervoor, maar vandaag voel ik die bijna niet meer, dat ziet er goed uit dus! Ik ben wel een tikkeltje jaloers op de mensen die vandaag vertrekken! Zij gaan tot in het hartje van Lapland, Ivalo. Ik heb nog gezocht naar een manier om ffkes naar daar te gaan, maar ik had wat pech met aansluitingen en het zou de moeite niet zijn. Ik weet nu al wel dat ik terug ga gaan naar daar, want ik heb dit op het net gevonden. Snowmobile Safari
. 8 dagen met de sneeuwscooters, van in Lapland, naar de Noodelijke IJszee en de Noorse fjorden. Ik lach er niet mee, dit is echt een uitnodiging voor iedereen die dit eens wil doen! Ik denk wel dat het wat geld zal kosten, dus begin al maar mee te sparen, en zorg ervoor dat ge een rijbewijs hebt!
Maar niet getreurd. Lien, Karlien en Charlotte zijn ook net terug van een onvergetelijk reisje Lapland. Zij zijn ook zo noordelijk gegaan, maar hebben het noorderlicht uiteindelijk gezien op de regio waar wij uiteindelijk gaan zitten. Ten eerste, hopen op een heldere hemel ’s nachts, en dan hopen dat de zon haar werk doet! Bon op ‘t moment, is er van dat eerste nog niet zo’n sprake, maar dat kan natuurlijk veranderen. Ik denk dat ik weinig ga slapen, en veel buiten ga staan ’s nachts. :-)

Goed nieuws is ook dat ik uiteindelijk €160,00 terugkrijg van de gemiste trip naar St. Petersburg. Ik ben gisteren naar het kantoor van het ‘reisagentschap’ geweest. Soit een kamertje aan de straatkant met veel ramen, volbeplakt met posters. Binnenin was het een stort. Een oude bureau. Wit scherm, zwart toetsenbord. Een printer zo groot als een koelkast. Papieren overal. Een bende jonggasten dus die goedkope reisjes naar St. Petersburg en Moskou organiseren. En toch hing er een gemoedelijk en vriendelijk sfeertje. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik geen geld zou terugkrijgen. De 80 euro van het visum en de 5 euro verzekering zou ik niet terug kunnen krijgen, logisch natuurlijk. Maar de andere €160,00 zonder probleem! Wel grappig eigenlijk, in mijn paspoort staat er nu een visum voor Rusland dat ik niet eens gebruikt heb.

En daarmee komt mijn verhaal voor nu naar het einde. Ik ga hier eens beginnen kuisen! Ik zal enkele foto’s nemen, die ik straks dan wel op de website zet.

Tot later!