Jup, ik zit weer terug in Helsinki. Eigenlijk zou ik willen zeggen dat hier zoals toen ik hier aankwam de meeste sneeuw weg was. Je kan ook niet meer over de meertjes lopen in de stad, de winter in Helsinki komt tegen z’n eind. Maar… Vannacht heeft het ineens weer een pak gesneeuwd!

Gisterenmorgen zijn we dus om 7 uur ’s morgens terug in Helsinki gearriveerd. Hmm, maar van achter naar voor vertellen is misschien wat zinloos, dus beter weer omgekeerd. Langs de andere kant ga ik hier ook geen uitgebreid verslag doen van ik elke dag gedaan heb in Lapland. Het zou veel te lang worden. Dus laat ik het bij een aantal indrukken houden. Het lange verhaal wil ik gerust wel een aantal keer vertellen als ik volgende week terug in België zit. Het was echt een geweldige trip.

Kort, en toch niet zo kort, chronologisch:
Donderdagavond om 19u met de nachttrein in Helsinki vertrokken om om 8u in Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland, aan te komen.
Daar snel wat gegeten en wat inkopen gedaan en dan met de bus naar Santa Claus Village vertrokken. Dit is echt een platcommercieel dorp en de Kerstman was er niet eens want hij sliep net toen wij daar waren. Het vriend’ineke mag van hier nog wel een kadootje verwachten.

’s Middags reden we nog een klein uurtje verder naar het Noorden naar Korvala, een klein domein met een bevrozen meer met een 10-tal cottages dat al anderhalve eeuw beheerd wordt door dezelfde familie. De vrouw des huizes ontving ons, en we installeerden ons in de kleine maar gezellige cottages. We hadden zelfs een kleine haard!

’s Avonds was het, zoals ook de volgende twee avonden, saunaparty. De sauna lag vlak aan het meer, zodat je rechtstreeks vanuit de sauna in het meer kon springen om af te koelen. Er was uiteraard een gat in gemaakt. Het heeft tot de laatste avond geduurd voordat ik dat gedaan heb. Echt heerlijk. Omdat je het zo warm hebt van de sauna, voelt het helemaal niet zo koud aan als je wel zou denken. Wanneer je dan weer in de sauna komt, begint je huid helemaal te tintelen. De voorlaatste avond ben ik wel nog in de sneeuw gaan rollen. :-)

De volgende dag dat we daar waren gingen we met de bus naar Luosto, een klein skigebied. Daar heb ik voor de eerste keer op echte sneeuw gesnowboard. Het viel uiteindelijk ook wat goedkoper uit dan we eerst hadden gedacht. Het weer sloeg tegen. Het was heel bewolkt en boven sneeuwde het. Het was ook ontzettend koud boven door de wind. Toch hebben Karo en ik 5 uur gesnowboard. Enkele andere hebben geskied, terwijl andere dan weer zijn gaan langlaufen. Ondanks het weer heb ik me goed geamuseerd. Echt goed ben ik niet, maar ik word langzaamaan wel beter. Vooral de steile stukken vallen soms dik tegen! Boven op de berg zijn de bomen echt nog ondergesneeuwd. Een adembenemende natuur.

Terug op het domein was het ’s avonds dan weer sauna! Zalig gewoon, heerlijk relaxen.

Dag 2 in Korvala was gereserveerd voor Husky-ride, reindeer-ride en een sneeuwscootertochtje! De twee eerste waren ontzettend kort, maar best wel leuk. Op het domein zelf waren er twee korte paden speciaal voor de twee afgezet. Rendieren verliezen elk jaar hun hoorns, dus kwamen ze wat gehandicapt over. Snugger zien ze er ook niet echt uit. Het zijn de koeien van Finland. Ze worden gefokt voor hun huiden en hun vlees. Met twee in een slee en het rendier deed de rest. We moesten het zelf besturen, al was dat niet zo moeilijk omdat de beesten gewoon het pad volgen.

De husky’s waren geweldig. Een langere tocht zou echt wel spectaculair zijn. Het tochtje was op zich ook wel mooi. Een kort tochtje zoals ik al zei, door de bomen op het domein. Die honden kunnen nogal trekken. Mooie beesten ook. Heldere ogen, soms met een verschillende kleur.

Daarna trokken we in twee verschillende groepen op snowmobile-safari. Een tochtje van 25km, met twee op een scooter. We zouden naar de hoogste heuvel in de buurt rijden en daar even pauzeren en wisselen. Ik ging met Lorin, een Oostenrijker. Ik vertrok als eerste. Zo’n snowmobile bestuurt niet zo makkelijk. Ze voelen redelijk zwaar aan en draaien niet zo snel, wat misschien ook wel logisch is. Je hebt een rijbewijs nodig om het te mogen besturen omdat er speciale wegen zijn voor sneeuwscooters waar de gewone verkeersregels gelden. Het was zo ontzettend cool!!! Het gaat ontzettend vlug. De snelheidsmeter kan tot 180km per uur maar zo snel zijn we nu wel niet gegaan. Ook de natuur was prachtig, besneeuwd bomen alles wit. Eigenlijk wel goed dat we in het midden wisselden want ik wilde veel rondkijken toen ik aan het stuur zat.

Boven hadden we weer een heel mooi uitzicht. Het weer was niet zo helder, maar het was toch de moeite. Seppo, de gastheer van het domein, was onze gids op de trip, en boven trakteerde hij ons op wat warme thee en een koekje. Super gewoon! Op de terugweg zat Lorin aan het stuur. Ik had na wat twijfelen toch beslist om mijn fototoestel in één hand vast te houden om onderweg wat foto’s te trekken. Ik voelde mij zoals de reporters op tijdens de Ronde van Frankrijk. Met een hand moest ik me vasthouden en moest ik mee de scooter balanceren. Want dat is essentieel als je zo’n scooter bestuurd. Je moet je gewicht mee gebruiken om bochten te nemen en de scooter wat mee te kantelen. Eens zo moeilijk als je met twee op een scooter zit dus. De terugweg ging ook een pak sneller dan de heenweg. Wij waren de tweede scooter en volgende dus net achter Seppo. Op de heenweg heb ik denk ik 50 km per uur gehaald. Op de terugweg ging Seppo er stevig vandoor en Lorin wilde niet afgeven. Tegen 60 km per uur over de bulten, met maar één hand om me vast te houden. Geweldig gewoon. Een ongelofelijke ervaring! Ik heb me echt rotgeamuseerd en genoten van alles van het begin tot het einde.

Terug thuis zijn we wat gaan sleeën. Eigenlijk ook een gans verhaal op zich. Met de sneeuwschoenen die we gratis konden gebruiken zijn we met enkelen het meer overgestoken (het ijs was een meter dik) om aan de overkant het bergje op te gaan om een leuke helling te zoeken. Het meer op zich was al vermoeiend. De sneeuw is minstens een halve meter diep en zelfs met sneeuwschoenen zak je er wat in. Vooral het hellinkje was té grappig, misschien nog geen 50m lang. We gokken dat we er een half uur over hebben gedaan. Sneeuw van een meter diep, het ging gewoon niet vooruit, we hebben echt wat afgelachen. Ook het sleeën was uiteraard leuk. ’s Avonds natuurlijk weer sauna!

De volgende ochtend moesten we de cottages alweer opruimen. De tijd die overbleef heb ik gevuld met een uurtje ijsvissen. Ik heb niks gevangen, maar het was wel eens leuk om te doen. Ik heb drie gaten in het ijs geboord en dan de vislijntjes vastgezet. Allemaal heel rustig en ontspannend. Toen we de cottage verder gingen opruimen kwamen de klein mannen van de gastfamilie om wat aandacht vragen en wat spelen. Een tweeling, een jongetje en een meisje van 4. Ontzettend lief en speels. Toen we om half één onze bagage naar de bus gingen doen, heb ik met Karo nog, een half uurtje voordat we vertrokken, met die klein mannen gespeeld in de sneeuw. We kregen op het einde dan ook een innig afscheid van hen…

Terug de bus op dus naar Rovaniemi, waar we op voorhand al van wisten dat er niks te zien was. Iedereen keek dus wat op tegen een namiddag verveling in de stad. Die brandde in de jaren ‘50 denk ik volledig af en werd toen volledig terug opgebouwd. Niks authentieks, dus niet zo interessant. Daar kwamen we in het toeristenbureau wel tot een lumineuze idee om naar het sneeuwkasteel te gaan zien in Kemi, anderhalf uur met de trein verder aan de Botnische Golf (de westkust van Finland). De nachttrein die we in Rovaniemi gingen nemen kwam ook in Kemi, dus zouden we er dan gewoon wat later op springen. Het was even spannend om de ticketten in orde te krijgen voor de trein vertrok, ik denk dat we zelfs voor wat vertraging hebben gezorgd, maar uiteindelijk is het wel gelukt. In Kemi hebben we ons wel wat moeten haasten want ontzettend veel tijd hadden we ook niet. Maar het sneeuw/ijskasteel was echt wel de moeite. Het wordt elk jaar weer opgebouwd, altijd weer anders. Er is een ijsbar, een ijsrestaurant, een hotel en een kapel in ondergebracht. In de kapel worden elk jaar wel wat huwelijken gevierd. Ik kan het allemaal wat moeilijk beschrijven, maar het zal op de foto’s wel duidelijk worden.

Ik bleef met Flavien, een Fransman die ik op deze trip heb leren kennen, als laatste achter om foto’s te nemen, dus we hebben ons nog moeten haasten naar de trein. Met hem heb ik wel goed wat afgelachen. Het is uiteindelijk wel in orde gekomen en na een lange treinrit zat op dinsdagmorgen de trip er weer op. Op de trein zat toevallig ook Lieselotte die met enkele meisjes zelf een trip naar Lapland hadden georganiseerd, dus hebben we wat ervaringen kunnen uitwisselen over onze tripjes.

Toch een kleine ontgoocheling tijdens de reis. Het weer zat ontzettend hard tegen. Niet dat het gans de dagen gesneeuwd heeft, integendeel de dag van de verschillende ritjes was zelfs zonnig en heel mooi. Maar ’s nachts was de hemel telkens overtrokken en we hebben het noorderlicht niet kunnen zien. De laatste dag in Korvala trok de lucht tegen de avond helemaal open en iedereen werd enthousiast en keek echt uit naar de nacht. Maar net toen het echt donker werd, trok de bewolking terug over. Geen noorderlicht dus. Of toch? In het noorden zat er een rode schijn op de wolken. Lichten uit een stad kon het niet zijn, want daarvoor zaten we te afgelegen. De dichtsbijzijnde stad was Rovaniemi en die lag ten zuiden van ons. Zouden we dat dan als een schijn door de wolken kunnen zien??? Heel de nacht bleven we kijken, elk open gaatje in de bewolking bleven we volgen in de hoop dat we toch iets zouden zien, maar echt niks. ’s Morgens hoorden we dan van Seppo dat er inderdaad geen stadje kon zijn. Wel was er enkele kilometers verderop wat straatverlichting… Heel de avond naar straatverlichting staan kijken. De joke die dus nu de ronde doet is dat de ‘northern streetlights’ echt wel de moeite zijn! :-)

Ook een vermelding waard was het eten! Seppo kookte voor ons elke avond. Een buffet als voorgerecht en een hoofdgerecht. Heerlijk gewoon! De laatste avond kregen we rendiergeserveerd, niet dat waar we mee gereden hebben… Het was jammer genoeg niet zo ontzettend speciaal, het was als stoofvlees klaargemaakt. Pasop, het was wel lekker, maar we hadden wat meer van rendier verwacht. ’s Morgens kregen we dan ook een uitgebreid ontbijt. Dit alles dan ook nog eens in een authentiek huis, dat de eigenaars als brandhout hadden opgekocht en stuk voor stuk hebben afgebroken en exact weer hebben heropgebouwd op hun domein. Het had zelfs iets luxueus. Het huis was prachtig ingericht en ons eten werd geserveerd op mooie afgewerkte borden en mooi bestek. Allemaal in de prijs inbegrepen. We waren echt onder de indruk en hebben er echt volop van genoten.

Ik heb ook weer een pak nieuwe mensen en vrienden leren kennen waar ik me echt rot mee heb geamuseerd. Echt jammer, langs de ene kant omdat ik nu ineens vertrek. Mensen die ik niet snel zal vergeten en die ik hopelijk ooit nog eens tegenkom! Ook hier heb ik drie maanden vooral met vrouwelijk gezelschap opgetrokken. Ik was vaak de enigste man tijdens de lessen. En ook in mijn vriendenkring zijn het vooral meisjes geweest. Het was dus een hele verademing om op deze reis mij nog eens met wat gasten te amuseren en wat dom te doen! Zoals ik al zei wel jammer, langs de andere kant ben ik wel blij en dankbaar omdat het dit reisje en heel deze Erasmustrip nog wat meer ‘af’ hebben gemaakt!

Maar het belangrijkste waar ik uiteindelijk nog niet veel over heb gezegd, is uiteraard de adembenemende natuur!!!
Er valt ook niet veel over te zeggen. Lapland in de winter is: bomen, sneeuw en meren! Maar het is echt een prachtige combinatie. Een vreemde combinatie ook eigenlijk. Je ziet hier zo goed als alleen dennen en berken, door elkaar staan. Het is zeker niet de laatste keer dat ik hier zal zijn geweest. Zelfs in de zomer zal ik hier nog eens een kijkje komen nemen! Onvergetelijk!

Ik zou tot slot willen zeggen, neem zeker eens een kijkje tussen de foto’s, maar dezelfde ervaring van natuur en plezier die ik hier heb gehad, kunnen nooit in deze foto’s duidelijk worden!