Er ligt een uurtje buiten Helsinki het Nationaal Park van Nuuksio dat de moeite was om eens door te wandelen.
Eigenlijk had ik me er een beetje bij neergelegd dat ik het toch niet zou gaan bezoeken, tot bleek dat Lieselotte dat zo na Lapland eigenlijk echt nog wel wilde doen. Een opportuniteit die ik niet voorbij mocht laten gaan…

’s Ochtends om 7u pas aangekomen in Helsinki. Om 8u even mijn bed ingekropen om in de namiddag weer op te staan. Om half vier hadden we in het station afgesproken. Daar namen we samen de trein naar Espoo. Een dik half uurtje of zo. Toen we daar aankwamen bleken we 10 min te laat te zijn voor de bus. Een uur en 15 min later was de volgende pas! Shit! We hebben daar even door de sneeuw rondgewandeld, maar dan toch maar in een winkelcentrum binnen gaan wachten.

Met de bus was het uiteindelijk toch ook nog wel een eindje. We wisten ook niet juist waar we moesten afstappen en door ons gebabbel hadden we het bord niet gezien en reden we met de bus mee door. Maar die weg liep dood op een verhard pad, en dat was ook de bus zijn eindpunt. Dus vroeg de chauffeur wat ons plan was. Jammer genoeg kon hij ons echt helpen omdat het net zijn eerste keer was dat hij deze route moest doen. In afwachting dat hij terug moest vertrekken begonnen we maar een babbeltje met hem. Hij kwam uit Somalië en vroeg naar wat wij hier zo al kwamen doen.

Iets verder terug zetten hij ons uiteindelijk af… iets te ver zo bleek… want na wat terug gewandeld te hebben met een eenvoudig kaartje, vonden we het nog steeds niet, en zijn we het ergens binnen gaan vragen. We moesten inderdaad nog iets verder.

Soit tegen de tijd dat we in het park zelf waren, was het 19u. Daar was de natuur nu echt wel prachtig. In de steden begon de sneeuw al te smelten, maar daar lag er nog genoeg om er een wit bos van te maken met besneeuwde paden en trappen. Hier ging het van boven naar beneden. Ik denk zelfs dat het er wat moerasig was. Een houten pad 30cm boven de grond toonde de weg. Nu die was besneeuwd en soms niet zo goed te onderscheiden van de ondergrond. Daar kwam nog eens bovenop dat soms de sneeuw op zo’n paadje langs de randen weg was zodat we uiteindelijk op een 20cm brede hoop sneeuw moesten balanceren.

Van in Helsinki hebben we over vanalles en nog wat gepraat en eigenlijk nooit gestopt. Een beetje nagedacht over het einde, over hoe het geweest was, wat we ervan vonden, hoe het thuis zou gaan zijn, hoe het met het vriendje en vriend’ineke is gegaan en zou gaan lopen, enz.

Veel tijd hadden we niet, want de laatste bus was al om half negen. We hebben dan ook maar een korte wandeling genomen, maar toch zeker en vast de moeite. De buschauffeur bleek dezelfde te zijn en we mochten gratis mee terug naar Espoo! We zijn van voor bij hem gaan zitten en ik heb heel de weg met hem gebabbeld. Hij was 28 jaar, moslim en woont als sinds zijn twaalfde in Finland. We hebben gepraat over hoe het was om in Finland te komen wonen, hoe dat was voor zijn moeder, waarom Finland, over de eerste keer sneeuw, over wanneer hij terug is gegaan om zijn land van herkomst, het verschil in cultuur hier en die van ginder, over de toestand in Somalië en over de oorlog in Irak. Ik vond het een zeer boeiend gesprek. Er zat veel waarheid in de dingen die hij zei, hij had een zeer klare en eerlijke kijk op de dingen. Ik denk dat ik hem er ook een plezier mee heb gedaan, want ik heb weer vooral geluisterd en hij heeft aan een stuk door verteld.

Om verschillende redenen ben ik echt blij dat ik dit park nog heb bezocht. Langs de ene kant door het uitzonderlijke gesprek met de buschauffeur, maar langs de andere kant vooral voor de aangename namiddag/avond die ik met Lieselotte in deze mooie omgeving heb kunnen doorbrengen. De dingen waarover we gepraat hebben, waren denk ik echt de dingen waar we zelf al veel over hebben nagedacht en allebei eens een klankbord voor konden gebruiken. Dit kleine tripje kwam echt op het goede moment, en, Lieselotte, ik heb er echt van genoten!

Enkele foto’s van het park.