Met het einde in zicht voor Anaïs (nog een weekje langer) en mij, had Riikka, de Finse zus van Anaïs, ons nog eens uitgenodigd om koekjes te komen bakken. En met ons bedoel ik Anaïs, Karo, Lorin en ik. Aangezien die koekjes, korvapuusti, oh zo lekker zijn, ging ik echt geen nee zeggen!

Riikka was was ziek en zat al enkele weken met een pijnlijk hoest. Toch kon dat haar niet tegen te houden om al gigantisch veel deeg te maken. Enerzijds voor korvapuusti, die gebakjes met kardemon en kaneel, en anderzijds voor peperkoeken-speculaas-achtige kerstmiskoekjes.

Met zijn gevijven dus het deeg rollen en de gebakjes snijden, aandrukken op de bakplaat en bakken maar!

En opeten uiteraard met wat vanille-ijs… Heerlijk gewoon!!!

Ook hier waren het weer de gesprekken waar ik het meest van genoten heb! Dit keer gingen ze vooral over hoe het einde nu, en het leven terug thuis. Hoe jammer ik het vind dat ik nu al moet vertrekken, ik zal niemand hebben waarmee ik zo nog enkele weken na datum nog me veel plezier nog kan babbelen en herinneringen oprakelen over de geweldige Laplandtrip. Het ging ook over hoe het zal zijn als we terug thuiskomen. Hoe mensen op ons zullen reageren, Anaïs is al min of meer expert op dat vlak, zij heeft al een jaar in Finland gezeten. Ik denk dat ik ook eens met mijn zusje daarover ga praten…

Weeral een gezellige belevenis vlak voor ik vertrek! Het wordt echt beter en beter!
Foto’s!